வெண்முரசு-முதற்கனல்- ஜெமோ

புத்தகம் : வெண்முரசு (முதற்கனல்)

ஆசிரியர்: ஜெயமோகன்

பக்கங்கள்: 684

மகாபாரதம் சிறு வயதில் தொலைக்காட்சித் தொடராகப் பார்த்தது தான்.மூல நூல் எதுவும் வாசித்ததில்லை.

கடந்த ஆண்டு பெரிதாக எந்தப் புத்தகமும் வாசிக்கவில்லை. எனவே இந்தாண்டு கண்டிப்பாக ஏதாவது வாசித்தாக வேண்டுமென்பது வருட ஆரம்பத்தில் எடுத்த முடிவு...

வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் அம்பையின் கதை மட்டும் தனி புத்தகமாக ஏற்கெனவே படித்திருந்தேன்...

வழக்கமாகவே  poor time management கொண்டவள் நான்...வேலையும் நம் நேரம் நம் கையில் இல்லாத, நமக்கென நேரம் ஒதுங்கிக் கொள்ள இயலாத, பொதுமக்களுக்கு சேவை செய்யும்  வேலை...இதனாலேயே 30 தினங்கள் தொடர்ந்து படிக்கும் போட்டிகளில் கலந்து கொண்டு ஒரு வாரம் வாசித்து விட்டு ஒதுங்கிக் கொள்ளும் வழக்கம் இருந்ததால் இம்முறை வெண்முரசு வாசிப்பிற்கு விருப்பம் தெரிவித்த நிலையில் 20 தினங்கள் தொடர்ந்து படித்துவிட்டேன் என்று பெருமைப்பட்ட பொழுதொன்றில் Kathiravan Rathinavel  கூட நீங்க எப்படி முடிச்சு விமர்சனம் எழுதறீங்கன்னு பாக்கத்தானே போறேன் என்று மண்டையில் கொட்டுவது போலக் கூறினார்...

அதற்கேற்ப பணிப்பளு காரணமாக இறுதியாக முதற்கனலை நிறைவு செய்யக் காலதாமதம் ஆன நிலையிலும்‌ கூட, இன்று நிறைவு செய்து தொடர்ந்து 50 நாட்களை 53 நாட்களில் நிறைவு செய்தது என் அளவில் சாதனையே...

அதற்குக் காரணம் ஜெமோவின் எழுத்து,வர்ணனை,கதாபாத்திரங்களை அவர் எடுத்தாண்ட விதம்,லாஜிக் பிசகாமல் ஒரு கதையுடன் ஒரு கதை பொருந்திப் போகச் செய்யும் கதை சொல்லல் உத்தி மற்றும் ஒவ்வொரு வினைக்கும் ஒரு எதிர்வினை உண்டு என்பது போல் ஊழ்வினைகளும் தீச்சொற்களும் உறுத்து வந்து ஊட்டுவதை வாசகர்களுக்கு தக்க சமயத்தில் எடுத்துரைக்கும் கதை உத்திகள்...போன்றவையே...

தினமும் ஒவ்வொரு பத்தியிலும் ஏதாவது நான்கு புது சொற்களை கற்க முடிகிறது...அறங்களை அறிய முடிகிறது...அந்தக் காலத்து நியதிகளை அறிய‌ முடிகிறது...அந்தக் காலத்தில் அரச பெண்டிர் முதல் சாதாரண சூத குல பெண்கள் வரை அவர்களுக்கான உரிமைகள் கடமைகள் அவர்கள் எவ்வாறெல்லாம் அரசியல் பகடைக் காய்களாகவும்,பிள்ளை பெற்றுத் தரும் இயந்திரமாகவும், அதற்கெல்லாம் எதிர்த்து நின்றுவிட்டால் பித்தி/தெய்வம் என வணங்கப்பட்டதும் என கதை போகும் போக்கில் அனைத்தையும் அறிய முடிகிறது...

பாரதம் என்றாலே ஏகப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள்...ஏகப்பட்ட கிளைக்கதைகள் தான்...அதில் ஒவ்வொரு கிளைக்கதையும் தனித்தனியாக எடுத்தாளப்பட்டதில் பல புதிய கதாபாத்திரங்கள் அதற்கான காரணகாரியங்களுடன் விளக்கப்பட்டுள்ளன...

இந்த உலகம் தோன்றியது முதல் திருதராஷ்டிரன், பாண்டு மற்றும் விதுரன் பிறப்பு வரையிலான கதைக்களம் தான் முதற்கனல்...

நாகங்களால் உருவாகி நாகங்களை உலகிலிருந்து அழித்து அமைதியை நிலைநாட்ட சர்ப்பசத்ர வேள்வியில் விழச்செய்து அழித்து, அதை நாகவம்ச முனிவராலேயே முறியடிக்கப்பட்டு, மீண்டும் நாகங்கள் உருவாவதில் முடிவுறுகிறது முதற்கனல்...

இடையில் குருவம்சம் உருவான கதை...

குருவம்ச மன்னர்களின் வரிசை...

அதில் சிறந்த சில மன்னர்களின் கதை...

ஆஸ்திகன்,சந்தனு,சத்தியவதி,வியாசர்,பீஷ்மர்,அம்பை,சிகண்டி,விசித்ரவீரியன்,அம்பை,அம்பாலிகை போன்ற அனைத்து கதாபாத்திரங்களுக்கான கதைகள் கொண்டதே முதற்கனல்...

முதற்கனல் வாசிக்கும் போதே அதற்கான புலனக்குழுவில் உரிய ஐயங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடிவது சற்று இலகுவாகவும் உத்வேகத்தை ஊட்டுவதாகவும் உள்ளது...

முதற்கனல் வாசிக்கும் போது அதன் 50 அத்தியாயங்களில் எனக்குப்‌ பிடித்த  ஜெமோவின் பின்வரும் வரிகள் உங்களுக்காக...

"உன் முன் தலைவணங்கும் ஒவ்வொருவரும் உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களே… மன்னனிடம் குடிகள் தலைபணிவது அதன்பொருட்டே”

. “தட்சவிஷத்துக்கு மேல் வல்லமை கொண்டது ஒன்றே. ஆலாலகண்டனின் உடல் விஷம். தந்தையை வெல்லாதவனை மகள்மனம் ஏற்காது என்றறிவாயாக"

"பெரிய பாறைகளே பெரிய பாறைகளை அசைக்கமுடியும் என்றறிவீராக. மாபெரும் அறத்திலிருந்தே மாபெரும் தீமை பிறக்கமுடியும். எல்லையற்ற கனிவே எல்லையற்ற குரூரத்தின் காரணமாகக்கூடும். பெரும்புண்ணியங்கள் பெரும் பழிகளைக் கொண்டு வரலாகும். விதியால் அல்ல, செய்கைகளாலும் அல்ல, எண்ணங்களினாலேயே மாமனிதர்கள் உருவாகிறார்கள். வேழங்கள் மரங்களை விலக்கி, பாறைகளைப் புரட்டி, காடுகளைத் தாண்டிச்சென்று வேழங்களையே போரிடத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன...20"

"பிரியமான முறையில் பாழ்படுத்திக் கொள்வதற்காகத்தானே வாழ்க்கை அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது சிறியவனே?” என்றான். விசித்திரவீரியன் வருத்தம் விலகாமலேயே புன்னகை செய்தான்....25"

"உண்மையில் மனிதர்களுக்கு பிறர் பேசும் அனைத்தும் பொருளற்றவையாகவே தெரிகின்றன” என்றான். “பிறர் பேச்சில் அவர்கள் தன்னை மட்டுமே காண்கிறார்கள். தான் இடம்பெறாத பேச்சைக்கேட்டால் ஒன்று விலகிக்கொள்வார்கள். இல்லையேல் அதற்குள் தன்னை செலுத்த முயல்வார்கள்.”26

"நான் பொறுப்பேற்கிறேன் என்று சொல்லும் மனிதனைப்போல பரிதாபத்துக்குரியவன் வேறில்லை. அவனைப்போன்ற மூடனும் இல்லை.” நன்றாக மல்லாந்துகொண்டு “ஆனால் எப்போதும் மாமனிதர்கள்தான் அப்படி நினைக்கிறார்கள். பேரறிஞர்கள்தான் அவ்வாறு நிற்கிறார்கள். அவ்வாறு எவரோ பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளாமல் மானுடம் வாழவும் முடிவதில்லை...26

ஆசைகளையும் அகங்காரத்தையும் வெல்லமுடியாதவனுக்கு ஞானமே விஷம். நான் செய்தவை எல்லாமே சரிதான் என வாதிடவே நான் அடைந்த ஞானம் எனக்கு வழிகாட்டுகிறது. அதைவெறுத்து பிய்த்துவீசினால் அவை திரண்டு என்னை குற்றம் சாட்டி கடித்துக் குதறுகின்றன. துரத்தி வந்து எள்ளி நகையாடுகின்றன...34"

"நீர்வழிப்படும் புணைபோன்றது வாழ்க்கை. ஆகவே பெரியோரை வியக்கவும் மாட்டேன். சிறியோரை இகழ்தலும் மாட்டேன். பிழையை வெறுப்பதுமில்லை. நிறையை வணங்குவதுமில்லை” என்றார் சாத்தன்...34

அறிவை ஏன் தடுக்கவேண்டும்?” என்று சிகண்டி சினத்துடன் கேட்டான். “ஏனென்றால் அறிவு என்பது அதிகாரம். அதிகாரம் பொறுப்புகளுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். எப்பொறுப்பை ஒருவன் வகிக்கிறானோ அப்பொறுப்புக்குரிய அறிவு மட்டுமே அவனுக்கு அளிக்கப்படவேண்டும். பொறுப்புடன் இணையாத அதிகாரம் அழிவை உருவாக்கும். அதுவே சமூகத்தை உருவாக்கும் முறையாக உருவாகிவந்துள்ளது” என்றார் அக்னிவேசர்....37(இது சிகண்டிக்கான கல்வியை மறுக்க அக்னிவேசர் கூறும் காரணங்கள்)

"உள்ளூர நிறைவின்மையை அறிபவர்கள் பொய்யாக அகந்தையை காட்டுவார்கள்”...47